иссиқ-совуқ

1. Иссиқ ва совуқ; ҳар хил даражадаги ҳаво шароити.

1. Ўлим етиб келди. У энг аввал суяклари жуда мўрт ва этлари иссиқ-совуққа чиниқмаган гўдакни нишонга олди. П. Турсун, Ўқитувчи

2. Оч қолиб, иссиқ-совуқ демай курашганимизни фаровон турмушни орзу қилганимизни хотирлашди. К. Яшин, Ҳамза

2. Кўчма Ҳаётнинг яхши-ёмон, оғир-енгил кунлари, ҳар хил шароитлари.

1. Юсуфбек ҳожининг: — Ўғлим ёш, сен дунёнинг иссиқ-совуғини тотиган ва менинг ишонган кишимсан — деб таъкидлаши қулоқлари остида такрорлангандек бўлар эдилар. А. Қодирий, Ўтган кунлар

2. [Бошлиқ] Қирқ бешлар чамасида, анча пихи қайрилган, иссиқ-совуқни бошдан кечирган. С. Абдулла, Куёвлар, келинлар

3. Иссиқ ва совуқ таомлар, кундалик ейиладиган, ичиладиган нарсалар.

1. Темир полвоннинг ўғил-қизлари аҳён-аҳён унинг иссиқ-совуғидан хабар олиб туришарди. Қ. Кенжа, Нотаниш гул

4. этн. Кишини гўё бирор кимсага иситадиган ёки ундан совитадиган амал, дуо ва шу кабилар нарсалар.

1. Дала-ю даштларда одамларни куф-суф қилиб, эзибички ёзиб бериб, иссиқ-совуқ қилиб, бинойидек тирикчилик қилиб юрибман. Ғ. Ғулом, Шум бола

2. Кейинги қилдирган иссиқ-совуғи кор қилди, шекилли, биратўласига Марғилонни тилига олмаёқ қўйди. А. Қодирий, Ўтган кунлар