суя

1. Бир учини ерга, иккинчи учини бирор тик нарсага тақаб турғизиб қўймоқ; тирамоқ, таямоқ.

1. Ҳассани деворга суяб қўймоқ. Тепиб ўтма, суяб ўт. Мақол

2. У деворга суяб қўйилган ойболтага таш-ланди. Ёшлик

2. Бирор еридан тутиб, кўтариб мадад бермоқ.

1. Кампир, азиз меҳмонларни ўтқизгандан кейин, чолни суяб олиб кирди. А. Қаҳҳор, Олтин юлдуз

2. [Соқи бобо] Уни қўл-тиғидан суяб, отга миндирди. Эргаш Жуманбулбул ўғли

3. Оёқлари увушган бойни аравадан суяб туширишда букрига Тоштемир кўмаклашди. Ҳ. Ғулом, Феруза

3. кўчма Мадад, ёрдам бермоқ; қўлламоқ.

1. Сен йўғингда мени шулар суяб юришди-да. Ҳ. Ғулом, Машъал