suya

1. Bir uchini yerga, ikkinchi uchini biror tik narsaga taqab turgʻizib qoʻymoq; tiramoq, tayamoq.

1. Hassani devorga suyab qoʻymoq. Tepib oʻtma, suyab oʻt. Maqol

2. U devorga suyab qoʻyilgan oyboltaga tash-landi. Yoshlik

2. Biror yeridan tutib, koʻtarib madad bermoq.

1. Kampir, aziz mehmonlarni oʻtqizgandan keyin, cholni suyab olib kirdi. A. Qahhor, Oltin yulduz

2. [Soqi bobo] Uni qoʻl-tigʻidan suyab, otga mindirdi. Ergash Jumanbulbul oʻgʻli

3. Oyoqlari uvushgan boyni aravadan suyab tushirishda bukriga Toshtemir koʻmaklashdi. H. Gʻulom, Feruza

3. koʻchma Madad, yordam bermoq; qoʻllamoq.

1. Sen yoʻgʻingda meni shular suyab yurishdi-da. H. Gʻulom, Mashʼal