зина

1. Бино ва иншоотларда юқорига чиқиш ёки пастга тушиш учун мўлжаллаб ясалган поғонали қурилма ва унинг ҳар бир поғонаси; зинапоя.

1. Ғиштин зина. Мармар зина. Зинадан чиқмоқ.

2. Ҳамдам ака айвон зинаси олдида тўхтади. С. Зуннунова, Гулхан

3. [Алимардон] Кампирнинг гапларини эшитиб ҳам ўтирмай, зиналардан чопиб тушиб кетди. Ў. Ҳошимов, Қалбингга қулоқ сол

4. Сафарали бир зина пастга тушган эди, орқада рус қизи бир нима деди. Ойдин, Келин ўғил туғибди

2. Остона, бўсаға.

1. Эшик очилиб, шоп мўйлов, гўштдор юзидан заҳар томчилаган Мочалов билан бирга унинг каби погонли, яроғ-аслаҳали тўра зинада қаққайди. Ойбек, Танланган асарлар

2. Узоқдан дарвозамиз кўринганда, юрагим шув этиб кетди. Дарвоза зинасида кимдир чўққайиб ўтирарди. Ў. Усмонов, Сирли соҳил

3. кўчма Босқич, поғона; марта, карра.

1. Хоннинг йўлбошчиси бўлган кишининг ўзи зулмда Азизбекдан неча зина баланд ўринни ишғол этувчи кимса бўлса, биз қандоқ қилайлик! А. Қодирий, Ўтган кунлар