qiyomat

1. Diniy eʼtiqodlarga koʻra, goʻyo bu dunyo tugagach, u dunyoda hamma tirilib, soʻroqqa toʻplanadigan kun; oxirat, mahshar.

1. Afandim, kim qurbonlikka qoʻy soʻysa, qiyomat kuni qil koʻprikdan oʻsha qoʻyni minib oʻtar emish, shu rostmi? Latifalar

2. Agarda haqqingizni olmasangiz, men bir keksa odamni qiyomatgacha qiynagan boʻlasiz, oling, inim. Mirmuhsin, Meʼmor

2. koʻchma Qiy-chuv, toʻpolon, ur-yiqit; janjal.

1. Ertalab koʻcha qoʻqqisdan qiy-chuv, qiyomat boʻlib ketdi. P. Tursun, Oʻqituvchi

2. Aylanay, sizlarning qoralaringizni koʻrishi bilan: Raisga Jalil oʻlgur yetkazgan. Boʻlmasa, nega kelyapti? deb qildi qiyomatni. S. Anorboyev, Oqsoy

3. Mana endi nima boʻldi. Hali eshikdan kirishim bilan kelin qiyomat koʻtaradi. Oydin, Kelin oʻgʻil tugʻibdi

3. koʻchma s.t. Juda ajoyib, kishi qoyil qoladigan.

1. Qiyomat etik,

2. Oʻzbekiston oqsoqoli Yoʻldosh ota bilan Usmon Yusupov ham shu yerda [bosh toʻgʻonda] edilar. Koʻp uchastkalardan odam yigʻilgan, qiyomat bazm boʻldi. Gʻ. Gʻulom, Hamidni eslab

qiyomat soʻzi qatnashgan jumlalar: