полка

1. р. [ полка — девордаги идиш токчаси.]

2. Идиш-товоқ, китоб кабилар қўйиш учун деворга ёки шкафга ўрнатилган, тахта ёки қаттиқ материалдан қилинган токча.

1. Улардан бири ерда тартибсиз сочилиб ётган бир даста китоб ва қандайдир қўлёзмаларни, чувалашиб кетган каноп боғичлардан ажратиб, полкага тахлаш билан банд. Ҳ. Аҳмар, Яккама-якка

3. Темир йўл вагонида одам ўтирадиган ёки ётадиган алоҳида жой.

1. юқори полкадаги Шерали деразага бағрини бериб ётиб олган, ойнага тиралган бурни пучуқ кўринарди. Ҳ. Ғулом, Феруза

2. Менинг жойим юқорида эди. Уни тинчитиб, чамадончамни полкага ирғитдим-да, ўзим ҳам бир сакраб чиқиб олдим. С. Аҳмад, Сайланма.

1. чех. [ полка — поляк: жабрланган поляклар билан бирдамлик рамзи сифатида шундай номланган.]

2. Давра бўйлаб жуфт-жуфт бўлиб, тез, сакраб-сакраб ўйналадиган чех халқ рақси.

3. Шу рақс ритмидаги мусиқа асари.

1. Андижон полкасига ўйнамоқ.

4. Эркакларнинг соч қўйиш турларидан бири (бунда соч чакка ва орқадан сал олиб текисланади).