gumroh

1. kitobiy Yoʻldan ozgan, adashgan; yanglishgan.

1. [Navoiy:] Dedi: qaydin sen, ey majnuni gumroh! Uygʻun vaI. Sulton, Alisher Navoiy

2. Hozir pir oʻzlarini emas, sizlarni oʻylaydilar, tong saharlarda joynamozga tiz choʻkib, haq yoʻldan adashgan gumroh bandalaringga gʻazab qilma, deb xudoga sigʻinadilar. S. Ahmad, Hukm

2. Shunday shaxsga nisbatli koyish, haqorat.

1. — Sen gumroh, ona suti koʻr qilgur, adashib, uloqib kelib, yana insofdan dam urasan-a! — dedi Joʻra. H. Nazir, Onayizor

2. Voy gumroh, tanimaysanmi hali! Oybek, Navoiy

3. Oʻqimagan, ilmsiz, omi.

1. — Men boʻlsam, tamom gumrohman, na oʻqishni bilaman, na yozishni. Omiligimcha qolganman, — dedi oʻksinib Unsin. Oybek, Ulugʻ yoʻl