qula

1. Zarb bilan yiqilmoq; agʻdarilmoq.

1. Zilzilada koʻpgina eski uylar, devorlar quladi. Chirigan daraxt qulab tushdi.

2. Mana shu togʻ choʻqqisida bir choʻpon, oyogʻi tagidagi tosh koʻchib, pastga qulab ketadi. S. Ahmad, Jimjitlik

3. Togʻning kun-botar tomoniga urush yillari samolyot qulagan. A. Nurmurodov, Urush bevalari

2. koʻchma Yoʻq, mahv boʻlmoq, yoʻq, mahv etilmoq, agʻdarilmoq; tushmoq.

1. Qulamasin Chambil yurti. Gulnorpari

2. Ustunlari tezlik bilan yakson qilingan boʻlsa ham, eski jamiyat osonlikcha qulamadi. OʻTA

3. Podshoh taxti qulaydigan kunlar kelar. Boychechak

3. koʻchma s.t. Olamdan oʻtmoq; oʻlmoq.

1. Chol qulamay turibdi. Qulagan kun ularning yoqasini boʻgʻaman, merosimni daʼvo qilaman! Oybek, Tanlangan asarlar

2. Ikki oʻgʻlim: biri oʻn sakkizda, boshqasi yigirmada — nemis oʻqidan quladi. S. Karomatov, Oltin qum